bezwaarschrift schrijven andere taal dan nederlands mag dat

Nederlands is de gewone taal voor een bezwaarschrift

In de praktijk verwacht de instantie die het besluit heeft genomen dat je bezwaarschrift in het Nederlands is geschreven. Een gemeente, DUO, het UWV of de Belastingdienst behandelt jouw zaak in het Nederlands, en medewerkers zijn niet verplicht om een brief in een andere taal te lezen of te laten vertalen. Schrijf je je bezwaar toch in een andere taal, dan loop je het risico dat de instantie erom vraagt het alsnog in het Nederlands aan te leveren. Dat kost tijd, en die tijd gaat af van de termijn die je hebt om bezwaar te maken.

Kom je er zelf niet goed uit in het Nederlands, dan mag je best hulp vragen bij het opschrijven, bijvoorbeeld van iemand in je omgeving. Belangrijk is dat je zelf achter de tekst staat: moet er een handtekening onder mijn bezwaarschrift staan legt uit wat daarvoor nodig is. Ook is het geen probleem als je nog niet precies weet hoe je het wilt formuleren; kan ik alvast bezwaar maken en later aanvullen laat zien dat je eerst op tijd kunt reageren en de inhoud later kunt aanvullen.

Geen wettelijke taaleis, wel een praktische

De wet zelf schrijft nergens voor in welke taal een bezwaarschrift moet zijn opgesteld. Artikel 6:7 van de Algemene wet bestuursrecht regelt alleen de termijn van zes weken waarbinnen je bezwaar moet indienen, niet de taal waarin dat moet gebeuren. Ook de Participatiewet, die bijvoorbeeld geldt bij een besluit over een uitkering, zegt hier niets over. Omdat het Nederlands de werktaal is van de Nederlandse overheid, is het in de praktijk wel de taal waarin een instantie een bezwaarschrift verwacht te kunnen lezen en beoordelen.