verschil tussen toekenningsbeschikking en vaststellingsbeschikking subsidie

Toekenning is een belofte, vaststelling is de afrekening

Een toekenningsbeschikking is het besluit waarmee de subsidieverstrekker zegt: u krijgt subsidie, tot een bepaald maximumbedrag, als u aan de voorwaarden voldoet. Dit besluit komt meestal vóór of tijdens het project. Het is nog niet het laatste woord over hoeveel geld u echt krijgt. Een vaststellingsbeschikking komt daarna, als het project of de activiteit is afgerond. Daarin bepaalt de subsidieverstrekker het definitieve bedrag, op basis van wat er werkelijk is gebeurd en welke stukken zijn ingeleverd. Dat bedrag kan gelijk zijn aan de toekenning, maar ook lager uitvallen.

Voor een vereniging of een ondernemer maakt dit verschil in de praktijk veel uit. Bij de toekenning gaat het vaak om de vraag of het project in aanmerking komt en wat het maximum is. Bij de vaststelling gaat het om verantwoording: zijn de kosten gemaakt zoals begroot, is de activiteit uitgevoerd zoals beschreven, zijn de juiste bewijsstukken aangeleverd. Een lagere vaststelling dan de toekenning komt voor, bijvoorbeeld omdat niet alle kosten zijn goedgekeurd. Wat er precies in zo'n brief van de subsidieverstrekker staat, verschilt dus per fase van het traject. Wie het niet eens is met de uitkomst van de vaststelling, staat voor dezelfde vraag als bij elke andere afwijzing: is bezwaar maken tegen dit besluit een reële optie.

Waar dit verschil in de wet staat

Titel 4.2 van de Algemene wet bestuursrecht regelt subsidies in drie stappen: verlening (de toekenning), vaststelling en eventueel intrekking of wijziging. De wet maakt daarbij uitdrukkelijk onderscheid tussen de subsidieverlening, die vooraf gaat en een voorwaardelijk karakter heeft, en de subsidievaststelling, die achteraf het definitieve recht op subsidie bepaalt. Beide zijn besluiten in de zin van de wet, en tegen beide kan afzonderlijk bezwaar worden gemaakt.